Boş

Birilerini sevmek,sevindirmek,mutlu edebilmek için didinmek... Hayatın en güzel paylaşımı olabileceği halde bazen o kadar boş oluyor ki. İyileşmesi için gözünün içine baktığınız insanlar,yükünü hafifletmek için taşın altına koyduğunuz elleriniz,dertlerine gözyaşı akıttığınız başkaları... Aslında böyle saymak bile bunları basitleştiriyor belki ama tüm bu yaptıklarınız bazen o kadar canınızı yakıyor ki. Göğsünüzün üstüne yediğiniz yumruklarla,şaşkına dönen kalbiniz ve sıkışan nefesinizle sizin dışınızda dönen bir girdaba benziyor dünya. Bir anda asırlardır üstünde yaşadığınız o büyülü evin yabancısı oluyorsunuz. Herkesin dışında uzaktan seyrettiğiniz bir keşmekeş. Her taraf buğulu, resim bulanık. O ara hala nefesiniz yetersiz. Sadece yaşamak için var kalp atışınız. Geri kalan için zor, çok zor...