Nöbetçi

Güz kapısında ağaç
El kapısında emekçi
Suyu çekilmiş ırmak
Kafamdaki nöbetçi


Acıdan kırılsa bile sesim
Acımı sesleyenler var
Boşuna belindeki anahtar
Işığım kilitlenmez ki benim

Bir Acı Dünya Gerçeği

Kimseye güvenmemek gerekliliği çok acı bir dünya kanunu değil mi? Her lafın güvenilirliğini tartmak, ona göre atmak adımını içinde bir yerlerde kendinde gizli olan karanlığı aşikar etmek değil mi? Ne bilsin ki insan tanıdık olmayan duyguların karşı tarafta olabileceğini, nasıl alsın gardını içini, dışına giyinen... Bir türlü anlamadım, anlamak ta istemem sözün kalpten çıkmadığını. O kadar zamanı mı var ki insanın aldatmacalar üstüne yeni bir dünya kuracak... Bu kadar mı kolay bir kalbi yıkmak baştan sona ve dönüp öylece kaldığın yerden devam etmek. Defaatle inandım yanıldım, defaatle dayadım kalbimi sağlam gördüğüm sinelere. Bir kere de hakkını alamadım duygularımı satranç taşı gibi oynamamanın. Savaş değil ki bu stratejim olsun, baki değil ki bu benden başka ben olsun. Ne var ise hayatta 3 gün 5 gün sürmüyor mu en fazla? O halde neden bunca yormaca, yorulmaca?