Çocuk

Benim babam hiç aldatmadı ki bizi,beni,annemi. Hep dürüsttü benim babam,kimse aksini söylemedi bu zamana kadar.Kimseye aksine birşey yapmadı babam. Benim babam tam bir adamdı işte. Olması gerektiği gibiydi,tamdı. Ben böyle bir babanın kızıyken,"erkekler yapar hoş gör,aman onu görme gözünü kapat,tıka kulağını; duyma,yapamazsın başka türlü" gibi tavsiyeleri kabul edemem ki,başkalarına da böyle öğütleyemem. Ben dünyanın kötülükleriyle hiç tanışmadım ki 2 yıl evveline kadar. Ben hep kendi dünyamda yaşadım. İnsanları kötü bilmedim hiç,o yüzden çok yaktı canımı tecrübelerim. Ben sevgi dolu kalbimde pamuk gibi bir dünya yaşattım hep. Öyle sandım hayatı,insanları. Büyüdükçe dar gelmeye başladı bana evren. Sıkıştım içinde nefes alamadım. Alışamadım,hala da alışamıyorum. Arıyorum o arkadaşı,o sevgiliyi,o abiyi,o kardeşi. Bulamayınca da çok üzülüyorum,iliklerime kadar üzülüyorum. Fiziken değil ama ruhen yalnızım. Ne yapsam olmuyor sanki. Hırsımı sigaradan alıyorum. Zaten sigarayla da bundan sebep tanıştık. Bir isyan arefesinde. Kılıcım sigaramdı,çakmağımı çektim kınından ve buluşturdum iki sevgiliyi. Yanınca meret, yandı acılarım külünde. Savurdum küllerini ve rahatladım,ta ki ikincisini yakana dek. Ben bu dünyanın mutluluk provaları yaptırdığı mutsuz bir çocuğuyum aslında ve ne yapsam olmuyor işte...