Nasılım Ben?

Yok ya,o kadar da melankolik değilim. Gülünce gerçekten gülerim. Hiçbir kederim yokmuşçasına derinden gülerim. Ağlayınca da yıkarım dünyamı. Beklerim hüznüme sarınıp yeni dünyamın kurulmasını. O kendi kendine başlar var olmaya. Renkleri biraz daha mat belki ama eksiksiz olur. Sadece benim istediklerim yaşayabilir dünyamda. Yalancı,iki yüzlü ve kibirli insanların aniden oksijenlerini keserim. Onlar kalamazlar yanımda,işte tam da bu sebepten. Alçaktan uçamıyorum bir de ben; nitekim yukarısı da çok tenha. Ne alçakta ne yukarıda olamamak içinden çıkılmaz bir muamma. Nerdeyim ben diye bazen çokça kafa yoruyorum. Yaşadığım yer belli,peki ya ait olduğum yer? Yalnızlığımı paylaşacak kim var,fikirlerimi,ideallerimi anlayabilecek...Peki ya en zor olan beni görebilecek... Nasıl biriyim ki ben,insanlar nasıl anlıyorlar beni? Annem tanıyor mu beni? Babam görmüş müydü içimi? Peki ya kardeşim o dokunabildi mi gerçeklerime? Ben biliyor muyum kim olduğumu? Bilmem...